Een zomer vol verrassingen

elmargijs

9 minuten geleden

8 minuten om te lezen

Een Mini in de prak, een hond met een eigen ingang en courgettes in overvloed

Een warme zomer, veel vertrouwde gezichten, een onverwachte huisgenoot, een auto-ongeluk met een wel heel ongelukkige timing en een nieuw ondernemersavontuur. Ons tweede seizoen bij Finca Flamenco zit er bijna op. En wat is er weer veel gebeurd!

Is het alweer bijna november?

Terwijl ik dit schrijf, zit ik op 31 oktober heerlijk op het strand. Het is 25 graden, de zon schijnt en om me heen genieten mensen nog volop van het mooie weer.

En dan te bedenken dat het over minder dan twee maanden alweer Kerstmis is!

Dat besef is er hier nog helemaal niet. Terwijl in Nederland de winterjassen waarschijnlijk alweer uit de kast zijn gehaald en de verwarming aanstaat, zitten wij gewoon nog met onze voeten in het zand.

Soms moeten we onszelf er echt even aan herinneren dat het inmiddels herfst is.

Terwijl ik hier zo zit, is dit eigenlijk een mooi moment om eens terug te kijken op ons tweede seizoen bij Finca Flamenco.

Een bijzonder seizoen met veel vertrouwde gezichten

Het was ons tweede seizoen en we merken steeds meer dat Finca Flamenco een eigen plekje heeft veroverd bij onze gasten.

Wat ons dit jaar vooral opviel, was het grote aantal mensen dat opnieuw bij ons kwam logeren. Sommige gasten voor de tweede keer, anderen voor de derde keer of zelfs vaker. Dat vinden we toch wel heel bijzonder.

Wanneer iemand na een eerder verblijf besluit opnieuw zijn vakantie bij ons door te brengen, is dat misschien wel het mooiste compliment dat we kunnen krijgen.

Het zorgt ook voor een andere sfeer. Je kent elkaar inmiddels, gesprekken worden weer opgepakt en soms voelt het alsof er bekenden op bezoek komen in plaats van gasten die een kamer hebben geboekt.

Toch verliep het hoogseizoen anders dan we vooraf hadden verwacht.

Normaal gesproken ontvangen we veel Nederlanders, Belgen en andere Noord-Europeanen. Maar deze zomer zagen we juist opvallend veel Zuid-Europese gasten.

Volgens ons had dat voor een belangrijk deel te maken met de berichtgeving in Noord-Europa begin maart en april vanwege o.a. de oorlog met Iran . Verhalen over kerosinetekorten, stijgende vliegprijzen, bosbranden en extreme hitte kwamen regelmatig voorbij.

Wie sommige berichten las, zou bijna denken dat heel Zuid-Spanje één grote brandende woestijn was geworden.

Natuurlijk was het warm. Behoorlijk warm zelfs. En bosbranden zijn een serieus probleem. Maar de werkelijkheid verschilt gelukkig nogal per gebied.

Wij kregen in ieder geval de indruk dat een deel van onze gebruikelijke Noord-Europese vakantiegangers hierdoor andere keuzes maakte.

Gelukkig wisten gasten uit Zuid-Europa ons wel te vinden. Een andere gastenmix, maar minstens zo gezellig.

Een warme zomer, stranddagen en familiebezoek

De zomer, die was warm. Heel warm.

Er waren dagen waarop je eigenlijk niet veel anders kon dan de schaduw opzoeken, het zwembad induiken of binnenblijven met de airconditioning aan.

Gelukkig wonen we op een plek waar de zee nooit ver weg is. We hebben dan ook behoorlijk wat stranddagen gehad. Even de finca achter ons laten, genieten van het strand, lekker zwemmen en ergens een hapje eten.

Dat zijn van die momenten waarop we ons weer realiseren waarom we destijds voor dit leven hebben gekozen.

Ook de kinderen en ouders van Gijs zijn deze zomer op bezoek geweest. Fijn om weer samen te zijn, tijd met elkaar door te brengen en te genieten van alles wat Andalusië te bieden heeft. Want hoe heerlijk we hier ook wonen, familie woont natuurlijk niet meer om de hoek.

En tussen het ontvangen van gasten en alle dagelijkse werkzaamheden door proberen we zelf ook zo veel mogelijk te genieten van onze omgeving. We wonen tenslotte niet voor niets in Spanje.

Een nieuwe auto ophalen en de Mini in de prak

Sommige gebeurtenissen zijn achteraf bijna komisch. Al kun je er op het moment zelf bepaald niet om lachen.

We hadden besloten onze Mini te vervangen door een nieuwe elektrische auto, een BYD Atto 2.

Alles was geregeld. We zouden de nieuwe auto ophalen en de volgende dag onze Mini verkopen.

Een prima planning, zou je denken.

Totdat we op de dag van het ophalen van onze nieuwe auto met de Mini werden aangereden. Een taxi reed achterop.

Precies een dag voordat we de Mini zouden verkopen.

De schade was behoorlijk en daarmee begon een avontuur waar we inmiddels meer tijd aan kwijt zijn dan ons lief is.

Hoewel de aansprakelijkheid van de tegenpartij werd erkend, bleek de schadeafhandeling allesbehalve eenvoudig.

De verzekeraar wil dat de auto wordt gerepareerd. Alleen hadden wij inmiddels een nieuwe auto gekocht en wilden we helemaal geen reparatie meer laten uitvoeren.

De Mini is uiteindelijk vlak voor de Spaanse APK, de ITV, verkocht. Met schade dus.

Maar daarmee was de zaak nog niet afgerond.

We zijn inmiddels ruim twee maanden verder en de afhandeling loopt nog steeds. Er is geïnspecteerd, gecorrespondeerd, geklaagd en vooral heel veel gewacht.

Soms krijg je het gevoel dat het oplossen van een schadegeval ingewikkelder wordt gemaakt dan het ongeluk zelf.

Maar goed, de nieuwe auto rijdt heerlijk en de Mini heeft een nieuwe eigenaar.

Nu de verzekering nog.

Misschien wordt het wel een mooi kerstcadeautje als dit dossier eindelijk wordt afgesloten.

Al durven we daar inmiddels geen geld meer op in te zetten.

En toen kwam Paco aanlopen

Gelukkig bracht de zomer ook een veel leukere verrassing.

Eind juli verscheen er ineens een hondje op ons erf. Mager, bang en ontzettend schrikachtig. We hadden geen idee waar hij vandaan kwam of wat hij allemaal had meegemaakt. Maar aan zijn gedrag was duidelijk te merken dat hij niet bepaald gewend was aan een zorgeloos hondenleven.

We begonnen hem wat eten te geven en lieten hem vooral rustig wennen. Dat ging niet van de ene op de andere dag.

Hij hield afstand, schrok van onverwachte bewegingen en vertrouwde ons aanvankelijk voor geen meter, maar langzaam veranderde dat.

We noemden hem Paco.

Inmiddels is Paco helemaal dol op ons. Hij is nog steeds onzeker en schrikt soms van de kleinste dingen, maar hij heeft duidelijk ontdekt dat hij bij ons veilig is.

Hij loopt tegenwoordig gewoon het huis in en uit. We hebben zelfs een eigen luikje voor hem gemaakt.

Al brengt hij het grootste deel van zijn tijd nog altijd buiten door. Kennelijk bevalt het leven op ons terrein hem uitstekend.

Ook naar onze gasten is hij ontzettend vriendelijk. Zo hebben we er ineens een huisgenoot bij.

Courgettes in overvloed en teleurstellende meloenen

In ons vorige blog vertelden we al over onze eerste groene avonturen. We hebben geen traditionele moestuin, maar een verzameling plantenbakken waarin we van alles proberen te kweken. Dat ging deze zomer verrassend goed.

We hebben tomaten, aardbeien, paprika's en vooral heel veel courgettes geoogst.

Zó veel courgettes dat je op een gegeven moment behoorlijk creatief moet worden in de keuken. Gelukkig kun je er van alles mee.

Ook de meloenen deden het op het eerste gezicht fantastisch. Prachtige exemplaren. Mooie vorm, mooie kleur en precies zoals je ze op een Spaanse markt zou verwachten.

Totdat we ze opensneden.

Aan de buitenkant zagen ze er prachtig uit maar bij het open snijden blijkt het niet als een meloen eruit te zien.

De rest van onze tuin heeft de lange, droge en hete zomer goed overleefd. Dat zonder extra bewatering!

Dat blijft bijzonder om te zien. Waar je in Nederland gewend bent dat een tuin in droge periodes al snel water nodig heeft, lijkt de natuur hier haar eigen manier te hebben gevonden om de zomer door te komen.Veel planten gaan tijdens de heetste maanden als het ware in zomerslaap. Ze stoppen grotendeels met groeien, laten soms hun bladeren hangen of verliezen er zelfs een deel van. Niet bepaald het mooiste gezicht, maar zodra de temperaturen weer dalen en de eerste regen valt, komt alles langzaam opnieuw tot leven.

Wij hebben de tuin deze zomer dan ook helemaal niet besproeid. Alleen de planten in potten en bakken kregen van ons water.

Nu breekt langzaam de periode aan waarin we de tuin weer kunnen aanpakken en opruimen.

Dat brengt ons bij een typisch Andalusisch verschijnsel.

Vanaf november hangt de vallei weer vol rook

Wie in het buitengebied van Andalusië woont, leert al snel dat de seizoenen hier hun eigen ritme hebben. In de zomer is het droog, warm en moet je vooral voorzichtig zijn met vuur.

Maar vanaf november breekt traditioneel de periode aan waarin veel mensen hun tuinafval en snoeihout gaan verbranden, voor zover dat volgens de lokale regels is toegestaan.

Vanaf 1 november lijkt het soms alsof de hele Guadalhorce-vallei tegelijkertijd besluit de tuin op te ruimen. Overal zie je rookpluimen opstijgen.

De ene buurman heeft net zijn snoeiafval aangestoken en even verderop is de volgende alweer bezig.

Het hoort hier bij het leven op het platteland, al is het soms wel even wennen als de frisse buitenlucht plotseling plaatsmaakt voor de geur van brandend snoeihout. Ook wij gaan de komende tijd de tuin weer aanpakken. Snoeien, opruimen en alles voorbereiden op de winter.

Hoe mooi de zomer ook is, het is heerlijk dat je nu weer buiten kunt werken zonder na tien minuten volledig bezweet te zijn.

Van verveling naar Hombre Primal

En dan hebben we nog iets nieuws.

Wat doe je wanneer het buiten zo warm is dat je overdag liever binnenblijft, terwijl je eigenlijk helemaal niet zo goed bent in nietsdoen?

Dan begin je gewoon een webshop.

Tijdens de warme zomermaanden zat Gijs regelmatig binnen achter de computer. En na verloop van tijd ontstond het idee om eens iets heel anders te gaan doen.

Even een uitstapje naar een andere wereld. Een andere doelgroep, andere producten en een compleet andere manier van ondernemen.

Zo ontstond Hombre Primal.

Een premium adult webshop speciaal voor mannen, met een stoere, masculine uitstraling en een assortiment van onder andere leather gear, adult toys, mannenondergoed en intimate essentials.

Inmiddels is de website gebouwd en online.

We kunnen je vertellen: een webshop maken is een stuk meer werk dan je vooraf zou denken. Van het uitzoeken van leveranciers en producten tot het schrijven van teksten, het bouwen van de website, het regelen van betalingen en proberen gevonden te worden op Google.

Vooral dat laatste blijkt in deze specifieke branche nog best een uitdaging.

Maar het leuke is dat het weer iets totaal anders is dan Finca Flamenco.

Bij onze B&B draait alles om gastvrijheid, persoonlijk contact en mensen een fijne vakantie bezorgen.

Bij Hombre Primal gaat het om online ondernemen, techniek, marketing en het bereiken van een heel andere doelgroep.

Of het een succes wordt?

Geen idee. Er zijn nog geen bestellingen binnengekomen en we weten heel goed dat het opbouwen van een webshop tijd kost.

Maar we staan er vrij ontspannen in.

Komen er bestellingen en groeit het uit tot iets leuks, dan is dat natuurlijk fantastisch.

En zo niet? Dan trekken we op een gegeven moment gewoon de stekker eruit.

We hebben er in ieder geval ontzettend veel van geleerd, een compleet nieuwe website gebouwd en ons tijdens die warme zomerdagen geen moment hoeven te vervelen.

Op naar de rustigere maanden

En zo zijn we ineens aangekomen op de laatste dag van oktober.

Het drukste deel van ons seizoen ligt achter ons en de komende maanden zullen we minder gasten ontvangen.

Dat geeft ons ook weer wat meer tijd voor andere dingen. De tuin onderhouden, klusjes aanpakken die tijdens het hoogseizoen zijn blijven liggen, genieten van de omgeving en misschien gewoon eens een dag helemaal niets doen.

Al weten we inmiddels dat dat laatste bij ons meestal niet zo lang duurt.

Als we terugkijken op dit tweede seizoen, overheerst vooral een goed gevoel.

We hebben opnieuw ontzettend veel leuke mensen mogen ontvangen, veel vertrouwde gezichten teruggezien en weer een heleboel meegemaakt.

De tuin heeft de zomer overleefd, Paco heeft zijn eigen plek gevonden, we rijden inmiddels elektrisch en er is zelfs een compleet nieuw ondernemersproject ontstaan.

En terwijl ik deze laatste regels schrijf, zit ik nog steeds op het strand. Het is eind oktober, de zon schijnt en de zee ligt voor me.